Czasem czujemy, że terapia mogłaby nam pomóc, jednak obawiamy się jej. Czy słusznie?

Zdecydowanie trudniejsze jest tkwienie w starych schematach, ciągłe doświadczanie frustracji i dyskomfortu. Każda terapia opiera się na jasnych i klarownych zasadach współpracy, które dają klientowi poczucie bezpieczeństwa. Objęta jest klauzulą dyskrecji i budowana na wzajemnym zaufaniu. To prawda, że wymaga odwagi – odkrycia się przed drugą osobą, ujawnienia swoich trudności. Jednak ilość energii jaką często ludzie poświęcają na utrzymanie szkodliwego „status quo” jest dużo większa niż ta, którą angażują w proces zmiany.

Dla kogo jest psychoterapia psychodynamiczna?

Psychoterapia psychodynamiczna jest odpowiednia dla osób, które:

• doświadczają depresji, lęku, obniżonego albo zmiennego nastroju lub przewlekłego napięcia,
• mają trudności w relacjach partnerskich i rodzinnych,
• borykają się z niskim poczuciem własnej wartości albo niestabilną samooceną
• przeżywają kryzys życiowy, stratę lub wypalenie,
• zmagają się z wewnętrznymi konfliktami
• mają poczucie kryzysu psychicznego
• mają skłonność do intensywnych, impulsywnych zachowań
• doświadczyły traum sytuacyjnych albo relacyjnych, z których konsekwencjami zmagają się do dziś 
• chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje reakcje emocjonalne oraz zachowania
• poszukują pogłębionej, długoterminowej formy psychoterapii

Jakie narzędzia wykorzystuje w pracy psychoterapeuta?

Warto by przeformułować to pytanie i zastanowić się co jest czynnikiem leczącym w psychoterapii oraz od czego zależy zmiana.

I tak najbardziej leczące jest doświadczanie :

• stałej, stabilnej, refleksyjnej relacji,
• możliwości przeżywania emocji i rozumienia emocji w obecnym, uważnym, jakościowym kontakcie z drugim człowiekiem - terapeutą,
• bycia widzianym, rozumianym w swojej złożoności,
• możliwości wspólnego z terapeutą nadawania znaczeń doświadczeniom, przeżyciom, uczuciom i wrażeniom - mentalizowania ich
• aktywnej obecności terapeuty, który pozwala i pomaga w przyjmowaniu innej niż dotychczasowa perspektywy, zgodnie z teorią mentalizacji wspiera u pacjenta "patrzenie na innych od środka, a na siebie z zewnątrz" 
• możliwości rozpoznania tego jak w relacji terapeutycznej odtwarza się wszystko, czego pacjent doświadcza w relacjach z sobą i innymi  oraz innego przeżycia i rozumienia tych doświadczeń.

Jak długo zazwyczaj trwa psychoterapia?

To jedno z najczęstszych pytań i jednocześnie takie, na które trudno dać prostą odpowiedź. Czas trwania psychoterapii zależy od tego, z jakimi problemami boryka się Pacjent, jakie cele stawia sobie w psychoterapii, jak głęboko chce pracować, jaka zmiana zdaniem terapeuty jest możliwa w czasie, który pacjent może lub chce poświęcić na pracę nad sobą. 

Z mojego doświadczenia wynika, że decyzja o tym jak długo praca będzie trwać wymaga stałej uważności terapeuty, rzetelnego i odważnego dialogu z pacjentem i osadzenia w założeniach metody.

Psychoterapia psychodynamiczna ma zwykle charakter średnio- lub długoterminowy z uwagi na to, że w jej założeniach pracujemy nie tylko nad bieżącymi sprawami i objawami, ale także nad utrwalonymi wzorcami przeżywania siebie, innych, relacji, schematami zachowań, które utrwalały się  przez lata. Ich rozpoznanie i stopniowa zmiana, wymagają czasu, powtarzalności i co najważniejsze zbudowania więzi, a ten proces trwa.

Co najbardziej frustruje w psychoterapii?

Najczęściej frustruje brak spektakularnych i szybkich efektów. 

Na zmianę najczęściej trzeba poczekać, choć niektóre objawy ustępują stosunkowo wcześnie. Jednak pełniejsza i trwalsza zmiana często jest efektem dłuższej pracy